NOBB

?

Mijn tante

“Hallooooo!”. Mijn tante aan de telefoon. Ik hoor het meteen. Aan de intonatie van het woord Hallo, dat in een lange toon omhoog gaat, weet ik dat zij het is. “Hallooooo!”
“Hallo, tante. Met Simone!”
“Simone, ja. Hoe kun je het! Zo grappig!”, valt ze meteen met de deur in huis binnen. Ze heeft mijn laatste column gelezen. Ik stuur hem naar mijn nichtje, haar dochter, die de column voor mijn tante uitprint.
“Ja, hoe kun je het!”, gaat ze door. “Je ziet wat er met je kinderen gebeurt en je weet het zo mooi te beschrijven. Van niets weet je een geweldig verhaaltje te maken!” Ik echter, ben vooral onder de indruk van mijn tante die met haar 93 jaar, jawel maar liefst 93 jaar, de link kan leggen tussen de waarnemingen die ik doe en het op papier verwoorden van wat ik zie. Dat ze het proces begrijpt. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend voor iemand van haar leeftijd. Ik ken jongere mensen die dat niet kunnen!
Ze dwingt respect bij me af.
We praten nog even door over mijn kinderen en haar kleinkinderen. “Je komt binnenkort nog eens langs, hè!”, eindigt ze standaard ons gesprek.
“Ja, ja, ik kom zeker heel snel op bezoek. Ik heb namelijk nog een cadeau voor u liggen hier”, antwoord ik.
“Waaat!?”, reageert ze oprecht verbaasd.
“Dat ga ik u niet verklappen”, zeg ik haar.
“Nee, ik bedoel niet wat is het?, maar Waaat!”. Na drie keer begrijp ik eindelijk wat ze bedoelt. Dat ligt niet aan haar, maar aan mij. Van wie van ons tweeën zou men in eerste instantie dementie verwachten?
Als ik na een aantal weken bij haar op bezoek ben, komt ze aanrennen met een mapje. Daar zitten al mijn columns in. “Oh zo leuk, zo leuk!”, roept ze blij. “Papa en mama zijn er ook bij”, zegt ze wijzend naar de foto van mijn ouders die op haar dressoir staat. Het mapje met mijn columns legt ze ernaast, alsof mijn ouders via haar mee kunnen lezen over wat ik over hun kleinkinderen schrijf. Mijn tante, ze is de verpersoonlijking van mijn ouders.
We gaan zitten met een kopje thee en een stuk door haar eigengemaakte appeltaart. Elke keer is het feest. Ik geef haar mijn beloofde cadeautje, dat ze vol verve openmaakt.
“Wat geweldig! Wat mooi!” Het is een explosie van blijdschap en verbazing  “Is het echt?”, vraagt ze voor de zekerheid.
“Ja zeker, het is zijn echte originele handtekening! Speciaal voor u!”
 “Het is toch geweldig!”, roept ze nog een paar keer, alsof ze het niet kan geloven. Mijn nichtje kijkt me vriendelijk aan: een geschenk midden in de roos. Mijn tante legt het geschonken boek even weg. We drinken onze tweede kopje thee en praten over de fijne jeugd van vroeger en de drukke jeugd van nu.
“Het is toch ook zo geweldig”, roept ze vol enthousiasme als we opstappen aan het eind van de middag. “Elke avond luister ik naar hem. Dan zet mijn zoon de video op en ga ik zitten kijken en luisteren. Dat is elke keer zo genieten!”
Even moet ik schakelen. Over wie praat mijn tante nu? Maar dan zie ik haar, met de cd in de ene hand, het boek in het andere.
Mijn tante, ze is de grootste fan van André Rieu!

©2015 Simone van de Wijdeven