Landerd

?

Column van Simone

Elke twee weken verzorgt Simone van de Wijdeven een column.

Bekijk hier alle colums van Simone

Wie is Simone?

foto Helena Andersonfoto Helena Anderson

Leesplezier

“Dank u wel voor uw tolkdiensten”, zegt de hulpverleenster. “Graag gedaan”, antwoord ik en leg de telefoonhoorn neer. Ik heb zojuist een tolkdienst afgerond. In afwachting van de volgende die ongetwijfeld zo binnen zal komen, begin ik te schrijven. Zomaar. Zonder er bij na te denken, vliegen mijn vingers over het toetsenbord. “Kort vlot kapsel, pieken, rimpels, modellenboek”, de woorden rollen uit mijn handen. Zolang de telefoon niet gaat, typ ik maar door. Na een poosje heb ik mijn tekst af en lees hem door. Och, wel leuk, denk ik. Voor de grap, stuur ik hem door naar mijn dochters en vriendinnen. Ik ben super verbaasd als ik alleen maar razend enthousiaste reacties terugkrijg. “Daar moet je wat mee doen!”, roepen ze me allemaal.

Aangemoedigd door zoveel lof, breng ik het verhaal ook even naar mijn kapster. Het is immers een compliment voor haar. Binnen een uur staat het op Facebook en hebben 60 mensen de tekst geliket!

Een stimulans om vaker een dergelijke tekst proberen te schrijven, redeneer ik. Ik voeg de daad bij het woord. Ik schrijf en ik schrijf, waar ik ontzettend veel plezier in heb, over van alles en niets. Mijn kinderen, mezelf, bepaalde situaties, hobby’s, overal zie ik opeens hilarische momenten. Het gaat niet om het wie, wat en waar, maar om de gebeurtenis zelf. Geschreven met een beetje humor en overgoten met zelfspot, nodigen de teksten uit tot een lach.

Inmiddels heb ik een fanclub lezers in en buiten het dorp. Reden genoeg voor me om mijn teksten ook met anderen, buitenstaanders, te delen. Zonder pretentie, zonder boodschap, maar gewoon omdat het leuk is.

Althans dat hoop ik. Heel veel leesplezier.

Simone van de Wijdeven
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Column van Simone

Verrassing

Ik zit buiten en het is vroeg op deze zondagochtend in Zuid-Frankrijk. De temperatuur is verrukkelijk en ik adem de stilte van de omgeving in. Ik profiteer van de serene rust en lees mijn boek. Het kan nog net voordat ik word opgezogen door de hitte van de dag en de drukte om me heen.
“Mam, ik ga niet mee.” Zonder dat ik het in de gaten had, is mijn oudste dochter naar buiten geslopen. Ze schuift aan in haar pyjama.
“Hoezo dat, ga je niet mee? We gaan survivalen en dat vind je zo geweldig leuk altijd!”, reageer ik met verbazing en sla mijn boek dicht. Ik kijk haar aan en kan haar opmerking niet plaatsen.
“Ik voel me gewoon niet lekker”, antwoordt ze een beetje te fel naar mijn zin.
“Wat heb je dan? Ben je ziek?” Ik vind haar er helemaal niet ziek uitzien, maar dat zeg ik haar maar niet.
“Ja, ik voel me draaierig. Ik heb geen zin om mee te gaan.” Dit is echt niets voor mijn oudste dochter, die normaal gesproken vooraan staat om spannende dingen te ondernemen. Ik probeer met alle charmes die ik in me heb en redeneringen haar te overtuigen dat ze deze kans echt niet voorbij moet laten gaan. Maar ze is niet te vermurwen. Waar sta je dan als moeder van een volwassen dochter? Tot op het laatste moment, als ik met mijn voet in de auto sta, kijk ik haar nog vragend aan: Weet je het zeker, we zijn nog niet weg? Maar haar beslissing staat absoluut vast. Ik sla de autodeur dicht en vertrek met de drie anderen naar het pretpark.
De hele ochtend klimmen, klauteren, springen en zwieren ze van de ene boom naar de andere terwijl hun moeder met twee voeten op de grond blijft staan en zorgt voor de nodige drankjes om de dorst te lessen na de zware inspanning.
Als ze na een paar uur, verhit en vermoeid zijn uitgeklauterd, nemen we de weg naar huis, maar niet eerder voordat ik een ritje heb gemaakt naar de bakker in het dorp verderop.
“Ja”, had mijn broer mij op het hart gedrukt, “Je moet echt brood halen bij die bakker. Daar is het brood het lekkerste. En voor jouw verjaardag willen we alleen maar lekker brood.”
Ik heb mezelf met mijn gezin bij mijn broer - die daar in het paradijsje woont - uitgenodigd om mijn vijftigste verjaardag te vieren, in alle rust en ver weg van Sarah poppen in mijn tuin in Nederland.
“Ik moet ook nog naar de supermarkt”, zeg ik tegen de kinderen. “Ik moet voor de oudste wat ingrediënten halen voor de taart.” Ik rijd twee hele rondjes door het grote dorp op zoek naar een supermarkt die nog open is. Maar ja, de Fransen sluiten op zondag om 12 uur alle winkels en dus keren we enkel met brood terug naar mijn broer. Het heeft wat tijd gekost, het boodschappen doen voor niets.
Vanaf de beneden parkeerplaats waar ik mijn auto voor het gemak neerzet, lopen we het heuveltje op, waar het huis van mijn broer staat.
“Hè, wat is dat nou?”, vraag ik aan mijn kinderen. Vanaf onder aan de straatkant zie ik een hele grote slinger aan het huis hangen met JOYEUX ANNIVERSAIRE. Och, wat lief, maar nu al?, denk ik. Die slinger hangt er voor mijn verjaardag morgen. Beetje vroeg, maar oké, je kunt maar niet vroeg genoeg beginnen met voorbereiden.
We lopen naar de poort die uitgeeft op het terrasje waar ik vanmorgen zo heerlijk zat. Ik snak naar een schaduwplek, zware schoenen uit en blootsvoets met een heel groot glas koud water. Bij het idee alleen al loopt het water me in de mond. Ik bel aan, want de poort zit – vreemd genoeg - op slot. Het duurt even voordat mijn broer opendoet en vlug loop ik door, zo’n zin heb ik in een glas water. Maar zodra ik een voet op het terrasje zet, barst het LANG ZAL ZE LEVEN in meer stemmen uit. Aan een lange feestelijk en keurig gedekte tafel, zitten vijf Sarah’s, oer-Hollandse Sarah’s.
Ik kijk ernaar en tel tot tien. Sarah’s in Zuid-Frankrijk is net zoiets als erwtensoep met spek bij 35 graden. Het past niet in mijn beeld en het duurt even voordat ik besef wat hier gebeurt. Ik kijk naar mijn oudste dochter die me springlevend en kerngezond met een grote grijns toelacht.
De Sarah’s zijn stiekem overgevlogen uit Nederland en Engeland om met mij mijn verjaardag te vieren. Het is te onwerkelijk om waar te zijn. Ik lach, sta perplex met mijn mond vol tanden als de gasten zich van hun maskers ontdoen. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Is dit echt of zit ik in een of andere droom?
Maar het is helemaal echt.
Het is het mooiste cadeau wat mijn kinderen, familie en vrienden hadden kunnen verzinnen: een groot verrassingsverjaardagsfeest.
Dat ik 50 ben geworden in de Franse zon zal ik nooit meer vergeten!


©2016 Simone van de Wijdeven